به وب سایت رسمی شرکت نهراب زیست خوش آمدید. مشاوره، طراحی، ساخت و اجرای انواع سیستمهای تصفیه آب و فاضلاب، دستگاه تصفیه آب صنعتی، پکیج های تصفیه فاضلاب بهداشتی و تصفیه انواع فاضلاب صنعتی 

 

کنترل رنگ، طعم و بو در آب

از آنجا که بر اساس استانداردهای بهداشتی و ایمنی و نیز ملاحظات زیبایی شناختی برای حفظ اعتماد مردم نسبت به منابع آب کنترل فاکتورهای آب لازم و ضروری است در این مقاله بر آنیم تا منابع ایجاد رنگ، طعم و بو و روش های سنجش و حذف آنها را بررسی کنیم.

رنگ


رنگ یکی از مشخصه های دائمی آب های سطحی است. وجود رنگ قابل توجه به معنی ناسالم بودن آب برای آشامیدن نیست، هرچند رنگ ممکن است از اعتماد مردم نسبت به منبع آب بکاهد و وجود آن در آب، ممکن است کیفیت غذاها، نوشیدنی ها، کاغذ و پارچه های تولید شده به وسیله صنایع محلی را کاهش دهد. رنگ به علت افزایش مصرف کلر نیز دارای اهمیت است. رنگ آب های طبیعی ناشی از ترکیبات آلی و غیر آلی با منشاء طبیعی و مصنوعی است. این ترکیبات، ممکن است به صورت جامدات معلق یا مواد محلول باشند. جامدات معلق به وسیله ی سایر فرایندهای تصفیه حذف می شوند، لذا این بحث اساساً به رنگ حقیقی یا آن بخش از رنگ ظاهری که ناشی از مواد موجود است، می پردازد. رنگ غیر آلی معمولاً ناشی از وجود یون های فلزی طبیعی مثل آهن و منگنز در آب است اما ممکن است منشاء صنعتی نیز داشته باشد. اگرچه، معمول ترین منشاء رنگ، ورود ترکیبات آلی حاصل از تجزیه میکروبی مواد آلی طبیعی و فاضلاب های صنعتی است، سایر منابع از جمله کلروفیل حاصل از جلبک ها و مواد شیمیایی آلی مصنوعی متعدد نیز ممکن است باعث ایجاد رنگ در آب شوند.

اندازه گیری رنگ: رنگ ظاهری شامل کدورت یا جامدات معلق است در حالی که رنگ واقعی ناشی از ترکیبات محلول مولد رنگ است. رنگ ظاهری روی نمونه ی واقعی تعیین می شود ولی رنگ حقیقی روی نمونه های صاف شده یا سانتریفیوژ شده اندازه گیری می گردد. همچنین رنگ تابع PH لی آلی اااااا بوده و با افزایش آن، افزایش می یابد، لذا هنگام اندازه گیری رنگ، PH نیز باید یادداشت شود. رنگ بوسیله مقایسه چشمی رنگ نمونه آب با محلول های رنگی با غلظت مشخص، بوسیله مقایسه چشمی صفحات رنگی ویژه یا به روش اسپکتروفتومتری اندازه گیری می گردد. روش استاندارد اندازه گیری رنگ، پلاتینیوم-کبالت است. در مقررات ملی ثانویه آب آشامیدنی حد 15 واحد رنگ بر حسب مقیاس پلاتینیوم کبالت به عنوان استاندارد وضع شده است. در اغلب تصفیه خانه های آب تلاش می شود تا رنگ آب نهایی را در حد 5 واحد یا کمتر نگه دارند.بوده و با افزایش آن، افزایش می یابد، لذا هنگام اندازه گیری رنگ، PH نیز باید یادداشت شود. رنگ بوسیله مقایسه چشمی رنگ نمونه آب با محلول های رنگی با غلظت مشخص، بوسیله مقایسه چشمی صفحات رنگی ویژه یا به روش اسپکتروفتومتری اندازه گیری می گردد. روش استاندارد اندازه گیری رنگ، پلاتینیوم-کبالت است. در مقررات ملی ثانویه آب آشامیدنی حد 15 واحد رنگ بر حسب مقیاس پلاتینیوم-کبالت به عنوان استاندارد وضع شده است. در اغلب تصفیه خانه های آب تلاش می شود تا رنگ آب نهایی را در حد 5 واحد یا کمتر نگه دارند .

لی آلی اااااا بوده و با افزایش آن، افزایش می یابد، لذا هنگام اندازه گیری رنگ، PH نیز باید یادداشت شود. رنگ بوسیله مقایسه چشمی رنگ نمونه آب با محلول های رنگی با غلظت مشخص، بوسیله مقایسه چشمی صفحات رنگی ویژه یا به روش اسپکتروفتومتری اندازه گیری می گردد. روش استاندارد اندازه گیری رنگ، پلاتینیوم-کبالت است. در مقررات ملی ثانویه آب آشامیدنی حد 15 واحد رنگ بر حسب مقیاس پلاتینیوم کبالت به عنوان استاندارد وضع شده است. در اغلب تصفیه خانه های آب تلاش می شود تا رنگ آب نهایی را در حد 5 واحد یا کمتر نگه دارند.

حذف رنگ : فرایندهای متداول تصفیه آب مثل اکسیداسیون، انعقاد و فیلتراسیون در حذف رنگ موثرند. جذب سطحی و تبادل یون نیز می توانند برای حذف رنگ بکار روند. در عمل، رنگ آب به وسیله ی عملیات تصفیه ی متداول تا حد قابل قبول حذف می شود. در تصویر زیر نمونه ی یکی از پروژه های شرکت نهراب زیست را می بینید که در آن حذف رنگ پساب مشاهده می شود.


طعم و بو


طعم و بو جزء اجزای معمول منابع آب آشامیدنی هستند. مثل رنگ، وجود ترکیبات مولد طعم و بو در آب آشامیدنی به معنی ناسالم بودن آب نیست. گرچه ممکن است مصرف کنندگان کیفیت آب دارای طعم و بو را نامطبوع دانسته و این پارامتر می تواند کیفیت محصولات صنایع غذایی و سایر صنایع را تحت تاًثیر قرار دهد. در گذشته اعتقاد بر این بود که بوها باعث انتقال بیماری می شوند و هنوز هم وقتی مردم با آبی که مشکل طعم و بو دارد مواجه می شوند، چنین برداشتی دارند. بیشتر مواد آلی و برخی مواد غیر آلی در ایجاد طعم و بو نقش دارند. این مواد شیمیایی ممکن است دارای منشاء طبیعی یا فرایندهای بیولوژیکی بوده یا در اثر فعالیت های انسان ایجاد شوند. در بیشتر موارد تمایز مشخصی بین طبیعی یا مصنوعی بودن یک منبع طعم و بو وجود ندارد و این مسئله اهمیت ندارد. اغلب مسئله ی طعم و بو ممکن است در شبکه ی توزیع پدید آید.

منابع طبیعی طعم و بو: منابع طبیعی طعم و بو شامل انحلال نمک ها و مواد معدنی هستند. آبهای طبیعی، بویژه ممکن است دارای غلظت بالایی از نمک و مواد معدنی باشد. حضور آهن، منگنز و نمک ها طعم نمکی به آب داده و ممکن است آب را غیر گوارا سازند. معمولا فعالیت های میکروبی باعث ایجاد طعم و بو هم در آب های سطحی و هم زیرزمینی می شود. این نوع فعالیت در تجزیه ی گیاهان، در شکوفایی جلبکی در دریاچه ها و رودخانه ها، دراوتریفیکاسیون، لایه بندی و چرخش آب در مخازن و نیز طعم ها و بوهای نامطبوع آب های زیرزمینی رخ می دهد.

منابع مصنوعی طعم و بو: منابع مصنوعی طعم و بو شامل محل های دفن و تلنبار مواد زائد، فاضلاب های صنعتی، روان آب شهری و کشاورزی و فاضلاب شهری هستند این منابع می توانند مواد مولد طعم و بو را مستقیماً به آب های سطحی یا زیرزمینی وارد نموده و رشد باکتری ها یا جلبک ها را تقویت کنند که ترکیبات مولد طعم و بو تولید مینمایند. تلفیق منابع طبیعی و مصنوعی نیز می توانند باعث ایجاد طعم و بو در منابع آب آشامیدنی شوند.

اندازه گیری طعم و بو: با شناخت مکانیزم های تشخیص طعم و بو قبل از ارائه روش های سنجش، پیچیدگی اندازه گیری طعم و بوی آب کمتر خواهد شد. حس چشایی کمترین حساسیت را داشته، به خوبی مشخص ولی پیچیده است. طعم تلفیقی از پاسخ های حسی گیرنده های بویایی واقع در بخش بالایی حفره ی بینی، گیرنده های چشایی روی زبان و گیرنده های متنوع واقع روی غشاء حفره بینی است. گیرنده های چشایی که معمولاً جوانه ها ی طعم نامیده می شوند، نسبت به طعم های شیرین، ترش، شور و تلخ واکنش نشان می دهند. از طرفی حس چشایی به وسیله حس بویایی اصلاح می شود.

تاکنون هیچ دستگاه مناسبی برای اندازه گیری بو ساخته نشده است. بوها اغلب مجموعه ای از ترکیبات متعددی هستند که بسیاری از آن ها در گستره هایی که بینی قاد به تشخیص آنها  است، نمی توانند جداسازی و اندازه گیری شوند. برای جداسازی مواد بوزا از آب به روش مکانیکی، آنالیز جداسازی با حلقه بسته و به دنبال آن شناسایی توسط دستگاه گاز کروماتوگرافی- اسپکترومتری جرمی لازم است. این روش که بسیار پیچیده و گران است می تواند بوها را در غلظت های زیر حد تشخیص انسان شناسایی و اندازه گیری نمایند. برای اندازه گیری بو در نمونه های آب و فاضلاب های صنعتی رویکردهای مختلفی از جمله روش ASTM D-1292  ارائه شده است

اندازه گیری آستانه ی طعم، شبیه اغلب روش های آستانه ی بو یک معیار کیفی شدت بو است. نمونه های دارای بوی شدید ممکن است آزمایش طعم را مختل نموده، چون بوها می توانند پاسخ طعم های مختلف را غیر قابل تشخیص نمایند. آزمایش طعم و بو اغلب همزمان انجام می شود.

کنترل طعم و بو: طعم و بو می توانند یا در منبع زیر و یا در تصفیه خانه کنترل شوند. اتخاذ یک برنامه ی منظم پیشگیری یا پیش تصفیه در منبع اغلب مقرون به صرفه بوده و مزایای جانبی زیادی دارد، گرچه پیچیدگی های زیاد کار و تنوع منابع طعم و بو ممکن است راه حل های آسان را غیر قابل استفاده سازد اما برخی از روش های کنترل طعم و بو در منبع عبارتند از حفاظت آب خوان، مدیریت آبخیز، مدیریت سیلاب، استفاده از جلبک کش ها، روش های بیولوژیکی، برهم زدن لایه بندی مخازن.

روش های کنترل طعم و بو در تصفیه خانه نیز شامل روش های : اکسیداسیون، هوادهی، پرمنگنات پتاسیم، کلر، کلروآمین ها، دی اکسید کلر، ازن، جذب سطحی روی کربن فعال و کربن فعال پودری است.


تمامی حقوق وب سایت برای نهرآب محفوظ است.طراحی و اجرا : دارکوب